Manuscript: Joe Etty

In 2020 presenteert Randy Etty het manuscript over het leven van Joe Etty in kunstgalerie Niek Waterbolk. Tijdens de expositie Indian Summer – Verandering is het in boekvorm met linnen omslag beschikbaar.

Een gedeelte uit het manuscript is een artikel in de krant toen zijn werk weer in een Kunstexpositie te zien was;

Van Gogh met Indische twist

Door Grieta Felix

Het KCN heeft zaterdag opnieuw zijn deuren geopend voor een solo expositie. Kunstenaar Joe Etty toont zeer kleurrijke schilderijen, die duidelijk zijn liefde voor Monet en Van Gogh verraden. Zijn verwerkwijze is echter totaal anders: de meeste werken zijn geschilderd met de vingers. 

Het zit in de genen: de broer van Joe Etty’s grootvader, William Etty (1787-1849), geboren en overleden in het Engelse York, was in zijn tijd een bekend niet altijd onomstreden schilder. Hij was zelfs lid van de Royal Academy. Zijn specialiteit waren naakten, in een mythologische of Bijbelse context. Maar in het preutse Victoriaanse Engeland betekende die context niet altijd voldoende excuus voor de wel erg realistische en dus zeer naakte naakten.

Joe Etty doet het rustiger aan dan zijn oudoom, althans in de themakeuze, bij hem geen naakte dames. Hij werd geboren en groeide op in wat toen nog Indië heette. Het kunstzinnige zat er al vroeg in: “Vanaf mijn tiende ben ik gaan tekenen en schilderen. Voor Sinterklaas kreeg ik twaalf kleurpotloden en een tekenblok, dat al gauw vol was. Maar ik had de achterkanten nog. Dacht ik, maar het werkte niet, want de tekeningen van de voorkant werden ‘gekopieerd’ op de achterkant van het vorige blad.” Met zijn broer verhuisde hij naar Nederland, naar Utrecht. Daar nam hij lessen bij Artibus. Inmiddels woont hij al weer een aantal jaren in Nieuwegein. Joe’s manier van schilderen is ‘wilder’ dan die van zijn illustere voorganger. Hij laat zich namelijk graag inspireren door zijn twee grote liefdes, zoals op de huidige KCN-expositie goed te zien is: Monet en Van Gogh. “lk houd van Van Gogh vanwege het woeste in zijn penseelstreken, de dikke lagen verf, aldus de kunstenaar. Die passie leidt in combinatie met zijn Indonesische achtergrond tot opmerkelijke schilderijen als ‘Sawa Ploegen’, waar Van Gogh’s ‘Zaaier’ gezelschap heeft gekregen van twee karbouwen, maar beschenen worden door de enorme zon, die van een voorbode van een nieuwe stralende toekomst tot een tropische zon is geworden. In tegenstelling tot Van Gogh schildert Etty vooral met zijn sierlijke, slanke vingers: “Ik breng verschillende kleuren olieverf aan op mijn palet. Eerst maak ik de verf soepeler en transparanter. Vervolgens ga ik met mijn vinger door de verf en breng die in streken aan op het doek, soms als toefjes, soms als lange halen.” Ook brengt hij soms een toefje verf aan op het doek en smeert die dan met zijn vinger uit, waardoor de verf heel dun wordt, of met meerdere vingers tegelijk, of zelfs de vlakke hand. Al deze verschillende manieren zijn te zien op het grote doek ‘Vijver met waterlelies’. Net als bij de andere ‘tuinschilderijen’ baseerde de kunstenaar zich ook voor dit doek op de prachtige tuin van Monet in Giverny, vlakbij Parijs. Voor de Impressionist vormden de prachtige bloemen en bomen en met name het water met de weelderige waterlelies en het Japanse bruggetje een geliefkoosd en vaak weergegeven onderwerp van zijn schilderijen. Etty maakte foto’s van de tuin en verwerkte die tot schilderijen, die in hun kleurenrijkdom niet onderdoen voor hun Franse voorbeelden. Maar waar Monets waterlelies pas tot hun volle schoonheid komen wanneer je er een stuk vanaf staat, zijn die van Etty juist van dichtbij mooier. Joe heeft zijn artistieke talent weer doorgegeven aan een van zijn zonen. Zelfs zijn kleinzoon Dean is al een begenadigd tekenaar. Hij is twee keer op de expositie te zien: als portret op de vensterbank en op het doek in de hal getiteld ‘Ik kan toveren’. “Op het strand in Zandvoort pakte hij zand op en liet dat uit zijn hand vallen. Het zonlicht viel er prachtig op”, aldus zijn opa, die dit voorval vastlegde in een stralend schilderij.